Heel lang heb ik geweigerd om uiting te geven aan mezelf. Ik was bang om mezelf een stem te geven omdat ik geen fouten wilde maken. Door mijn anders-zijn en anders-denken probeerde men mij de mond te snoeren of kreeg ik te horen wie ik wel dacht dat ik was? Hierdoor ging ik altijd in de aanval en liep ik heel lang op de toppen van mijn tenen want ik dacht inderdaad dat ik het niet waard was om mezelf uit te spreken, noch om mezelf te zijn.

Mijn grootste bekommernis was het proberen om fouten maken te vermijden. Ik was een controle freak en een perfectionist. Gelukkig is et voordeel van ouder worden, dat er meer druk op de ketel komt. En dan heb je 2 keuzes:  buigen of barsten. Gelukkig besloot ik te buigen (voor mijn ziel) en op mijn 30ste brak ik uit mijn huwelijk en op mijn 40ste gooide ik de kap over de haag. De kap over de hoog gooien is een spreekwoord dat wil zeggen: dat je alle conventies en moeten van je afgooit.

Na mijn scheiding was het strijden tegen elke mogelijke vorm van autoriteit, vechten en overleven. Ondertussen leerde ik meer en meer mezelf  te MOGEN zijn en mezelf een stem te geven.

Op mijn 38ste was ik  al dat vechten en beulen om te overleven strontzat en ik besloot er het bijltje bij neer te gooien (= ik gaf mezelf over). Zo lang heb ik de lat hoog gelegd voor mezelf. Ik mocht geen fouten maken en alles moest perfect zijn. En ik was het zo beu, beu, beu dat moeten voldoen aan wat “juist”  was en het proberen ok te zijn voor anderen. Wat een mooi moment was dit in mijn leven. Mijn gouden foert-moment, het eureka: ik wil gewoon mezelf zijn, authentiek, spontaan, gewoon mijn ding doen, mezelf delen. Het kon me geen barst meer schelen of de ander het leuk vond wat ik deed, noch of het goed of juist was. Ik wou gewoon ontspannen mezelf zijn.

Ik gaf mezelf eindelijk de toestemming om mijn innerlijke weten en waarheid een stem te geven. Die borrelden om tot uiting te komen en ik begon artikels te schrijven. En wie me al een tijdje leest, weet dat dit met spellingsfouten is. 

 Al van in de lagere school, maak ik dt fouten, en hierdoor heb ik lang niet willen schrijven. Tot ik mezelf de toestemming gaf om “fouten” te maken. Want wat is een fout? Als ik geen fouten zie en jij wel, wie heeft dan gelijk?

Wat is er belangrijker: een correcte boodschap of een correct schrift? Ik heb al heel veel correcte onzin gelezen dus vraag is: wat is hiervan dan de meerwaarde? Is correct geschreven bladvulling waardevol? Mensen voelen zich toch zo veilig als iets correct geschreven is, dat de tekst leeg is en zonder inhoudelijke boodschap is minder belangrijk. En dit toont hoe de mens leeft = voor de uiterlijke schijn. De inhoudelijke boodschap = het innerlijke weten en je ziel, wordt opzij geschoven  en het zwijgen opgelegd omdat dit niet strookt met de maatschappelijke normen. De vorm of weergave is “fout”????

Symbolisch gezien kan je elke spellingsfout zien  als authentiek en uniek gedrag, dat wordt afgewezen en waardeloos gemaakt omdat het niet binnen de uiterlijke norm past.

Ik weiger me te conformeren of aan te passen en ik wil de belofte van mijn ziel waarmaken en enkel stem geven aan mijn innerlijke potentieel en me verre te houden van enige vorm van schone schijn. Want ik wil mijn ziel laten stralen. Daarom publiceer ik mijn artikels authentiek INCLUSIEF de zogenaamde schrijffouten.

Af en toe ontvang ik een email van iemand die me op mijn schrijffouten denkt  te moeten wijzen. Meestal gaat dit gepaard met de boodschap dat ik niet professioneel overkom en daarmee ook mijn boodschap onderuitgehaald wordt = lees waardeloos wordt. Dit is typisch gedrag van mensen die een uitweg en excuus,  zoeken om aan de essentie te ontsnappen. Mensen die vallen over details en zogenaamde fouten, zijn mensen die hun eigen essentie ook de mond snoeren. Want wie bewust leeft vanuit de eigen essentie, herkent overal de essentie in en valt niet over details, noch over de vorm. Ze zijn doodsbang om authentiek en spontaan te zijn en klampen zich krampachtig vast aan loze en lege structuren. Voor wie zoek naar tips voor meer zelfbewust zijn, wie echt lezen wil, is het duidelijk dat elk artikel een heel duidelijke en toepasbare boodschap draagt, die ik met heel veel plezier deel.

Vaak verneem ik in een coaching dat iemand me zegt:” ik ga pas starten als ik er klaar voor ben, als ik weet hoe en als ik alles ken”. Tja dan is mijn antwoord, wacht dan tot je dood bent. Want weet je leven is een avontuur, een experiment en pas NADAT je iets gedaan hebt, ken je het en weet je het. In het leven is de rode draad: al doende leert en ontdekt men. Wacht niet, geef stem en uiting aan dat wat nu in je borrelt en naar buiten wil komen. Laat je zeker nooit meer weerhouden door de buitenwereld. ELke mens komt op aarde om de aarde te verrijken met zijn unieke potentieel.

Laat jij nog toe dat anderen over je oordelen, laat jij nog toe dat anderen je vertellen dat je fout bent of waardeloos? Weiger jij om je eigen ding te doen omdat je denkt dat je foutloos moet zijn? Wil jij leven en stromen of wil jij een perfecte levende dode zijn de mechanisch overleeft?

Als je er klaar mee bent en je wil je kap ook over de haag gooien en eindelijk stem geven aan jezelf, of je eigen praktijk opzetten maar je durft nog niet? Geef jezelf dan 2 coachingen cadeau bij mij of geef jezelf het 8-weken angst traject cadeau. De beste investeringen ooit.

Veel plezier in het ontdekken van jezelf en het stem geven aan jezelf.

Van harte en met veel plezier

Isabelle Lambrecht

bewustzijnscoach & healer

ps noteer hieronder gerust waarvoor jij lang bang geweest bent en hoe jij  nu stem geeft aan jezelf.