Nu ik recent in spanje woon, is het leuk om de omgeving hier te verkennen. Dus was er vandaag een uitdaging om buiten mijn comfortzone te aan. Ik had gelezen over een fijne wandeling, namelijk en oude smokkelroute. Dat leek me wel wat, dus ik lekker mijn mijn wagen op stap en deze of een voor mij herkenbare plek parkeren. Je mag namelijk weten dat mijn oriëntatie een ramp is. Dus mijn auto parkeren op een onbekende plek is altijd wat zweten voor mij. Maar ik had mij voorgenomen dat ik deze wandeling wou doen dus mijn wagen mooi in het zicht geparkeerd.

Het start goed en plots kom ik aan het eind van het weggetje en gaat het over in een bos”pad”. Bon, ik doe het want het zat in mijn hoofd om die wandeling te maken. Hoe verder ik echter in het bos ga, hoe meer dat vervelende stemmetje begon te mekkeren:” verdorie, dat ga ik nooit meer terugvinden of hoe kan ik dit nu onthouden of miljaar ideaal om hier te verdwalen….” Het pad leek op momenten meer op een jungle pad. Onderweg heb ik zelfs paar tekens aangebracht met stenen en takken. Toen mekkerde het stemmetje:” dat is gekkenwerk, ik vind het nooit meer terug”.  Maar toen dacht ik: als ik nu terugkeer en verdwaal heb ik de smokkelbaai niet gezien dus leek me het verder stappen het minste van de 2 kwaden. Zo had ik toch tenminste iets.  Dan maar lekker verder gestapt. Uiteindelijk, joepie na de jungle kwam dan het kleine smokkelbaaitje. Prachtig gewoon.

Na half uurtje genieten, dacht ik : “hup, tijd om te vertrekken want als het donker wordt en ik zit in dat bos dan komt het zeker niet goed”. Binnen de 15 minuten had ik prijs. Dedju, ik vond mijn pad niet meer.  Het mekkerstemmetje weer: ” verdomme hier geraak ik niet meer uit voor het donker, shit waar is dat pad nu naartoe en mijn tekens die ik aangebracht heb“. Dan maar mijn gidsen vragen om me hier zo snel mogelijk uit het bos te halen. En ja hoor wat stenen opklauteren en oef, een asfalt weg.

Toen ik echter om me heen keek had ik het idee dat ik aan de andere kant van de berg uitgekomen was, waar mijn auto geparkeerd stond ? Ola dat was verre van interessant, want te voet over de steile berg, op die kronkelpaden ? volgens google maps een wandeling van 1.10u op VOORWAARDE dat ik niet weer verdwaalde. Dat was nu niet direct de wandeling die ik voor ogen had. Dan gelukkig een jong koppeltje gezien, die medelijden met me kregen toen ik hun aanspraak en die me met hun wagen tot bij mijn wagen teruggebracht hebben

MORAAL VAN HET VERHAAL
Ik analyseer altijd alles dus toen ik opgelucht thuiskwam begon de mijmering. Ik ben een ramp op gebied van oriëntatie, zie je wel. Maar toen bedacht ik, wat als verloren gelopen ben omdat ik dat verwacht had, omdat ik mezelf veroordeelde tot het hebben van een slechte oriëntatie? En ik had beter aan mijn gidsen gevraagd om me het juiste pad te tonen in plaats van te vragen om zo snel mogelijk uit het bos te geraken. 

Ik vond de symboliek van deze namiddag in elk geval zeer treffend. Mijn ziel toonde me dat ik ook smokkel, namelijk het oude denkpatroon dat ik niet op mezelf kan vertrouwen als ik op pad ga, omdat ik zou lijden aan een gebrekkige oriëntatie.

Genoeg stuff voor mij om uit te werken in 2019.

Wat smokkel jij mee in 2019? Kijk wat er de volgende 3 dagen voorvalt in jouw leven en gebruik dit als je les voor 2019.